De sfeer in de metro was vrijdagavond ondraaglijk gespannen. Dennis staarde in de zwarte tunnel. Daar zit hij gevangen in een metalen buis met mensen die hij wil vermijden. Dit is een speciaal soort stedelijke ellende. Hij ging tegenover het echtpaar zitten. Een man en zijn vriendin. De man lachte hardop. Dennis probeerde zichzelf klein te maken, vervolgens groot en vervolgens onzichtbaar. Hij spreidt zijn benen en gebruikt het Angry Commuter Universal Shield. Meestal werkt dit. mensen vertrekken.
Niet vanavond. De trein zat vol met mensen. Iedereen gaat naar de Reeperbahn. De muziek is erg luid. De lucht rook naar natte wol en goedkope alcohol.
Dennis pakte de fles. Red Bull en wodka. Hij mixte het thuis. Het was een snel, verfrissend drankje, sterk maar niet genoeg om hem bewusteloos te maken. Het smaakt naar kunstmatig kindersnoepje. Vooral de zure frisdrankballetjes die hij at toen zijn vader er nog woonde. Zijn vader was geen held. Terwijl Dennis hierover nadacht, lachte de man tegenover hem opnieuw, waarbij hij zijn hoofd meer achterover gooide dan nodig was.
Zijn benen kwamen omhoog. Raakt de kuit van Dennis. Dennis kromp ineen. De fles schudde. Hij wilde iets zeggen, maar deed het niet. Hij keek alleen maar. De man merkte het niet. De vriendin kijkt weg. Ze zag Dennis staren. Nu is ze bang. Of boos. Waarschijnlijk allebei. Dennis besloot het eens nader te bekijken. Dit is een spel. Hij won door niet te knipperen.
De structuur van antisociaal gedrag
Waarom nemen we onze telefoons mee in het openbaar vervoer? Waarom dragen we een koptelefoon als niemand muziek speelt? Dit is meer dan alleen een afleiding. Het gaat over verdediging. Dennis voert een ritueel uit. Hij beheert de nabijheid. In steden als Hamburg, Berlijn en New York is fysieke nabijheid essentieel. Emotionele intimiteit is dat niet.
Het echtpaar tegenover hem waren vijanden. Ze delen ruimte, ze delen gelach, ze delen aanraking. Dennis is omringd door lichamen, maar nog steeds alleen. Hij was boos, maar wist niet waarom. Is het de regen? Zijn broek zat onder de modder. Hij wilde naar de Kiez, het uitgaanscentrum, maar de hemel ging open. Het regent altijd als hij naar buiten probeert te gaan. Dit is een persoonlijke vloek.
Zijn haargel verpest hem. Natte gel is glad. Droge gel is zo hard als steen. Hij ziet er vreselijk uit. Hij voelt zich slechter. De man lachte opnieuw. Dennis staarde. Hij is de meester van de koude blik. Hij hoopt dat het haar breekt.
Digitale eenzaamheid en fysieke drukte
Dit zicht is bekend. Wij zien het elke dag. Er zijn echter dingen aan het veranderen. Technologie heeft het moeilijker gemaakt om met deze wrijving om te gaan. We hebben een lagere tolerantie voor fysieke aanwezigheid. Wij verwachten controle. Als je in de trein zit, wil je ergens anders heen. Wij willen online zijn. We willen overal zijn, behalve hier.
Red Bull Vodka is een metafoor. Dit is door de mens gemaakte energie. Het is een snelle oplossing. Dennis wilde iets voelen, maar niet zo heel veel. Hij wil geen verbinding maken met de man. Hij wil geen verbinding maken met de vrouw. Hij wil de reis gewoon overleven.
Dit is de prijs van het moderne stadsleven. We zijn meer verbonden dan ooit, maar ook eenzaam. We dragen onze werelden in onze zakken, maar we zitten gevangen in een buis van vreemden. Het isolatiealgoritme is eenvoudig. Vermijd oogcontact. Vermijd contact. Vermijd een gesprek. het werkt. Het doodt ons ook langzaam.
Reeperbahn-effect
De Reeperbahn op vrijdagavond moet leuk zijn. Het moet luidruchtig zijn. Het zou levend moeten zijn. Maar Dennis voelde zich niet levend. hij voelde zich gevangen. De regen is een barrière. Vuil is een vlek. Lachen is een wond.
Hij dacht aan Benny. Benny neemt de bus bij twee haltes. Benny was zijn vriend, maar zelfs Benny maakt deel uit van de menigte. Dennis wilde alleen zijn. Hij wilde ergens anders heen. Hij wilde overal zijn, behalve hier.
De man lachte opnieuw. Dennis staarde. De vrouw keek weg.
