Halverwege de jaren 2000 veranderde het communicatielandschap van de ene op de andere dag. Volgens de Cellular Telecommunications and Internet Association hadden in oktober 2005 alleen al in de Verenigde Staten bijna 195 miljoen mensen zich aangemeld voor mobiele telefonie. Als je aan de andere kant van de Atlantische Oceaan kijkt, was Europa er zelfs nog meer van doordrenkt.
Voor het gemak hebben we de afweging geaccepteerd. Iedereen, overal en altijd kunnen bellen, werd de norm. Maar die vrijheid bracht een sociale prijs met zich mee.
Restaurants, bioscopen, concerten, winkelcentra en kerken zijn allemaal slagvelden geworden. Niet iedereen weet wanneer hij zijn mond moet houden. We hebben allemaal een half gesprek over iemands diep persoonlijke crisis doorstaan, terwijl een vreemdeling aan de tafel naast ons intieme details naar de hele kamer uitzendt.
De meesten van ons mopperen alleen maar. We verschuiven van onze stoelen. Wij gaan verder.
Sommige mensen besloten terug te vechten. Ze gingen tot het uiterste.
Mobiele telefoons zijn in wezen draagbare portofoons. En net als bij elke radio kan hun signaal worden verstoord. Of vastgelopen.
Het is een eenvoudig concept met ingewikkelde implicaties. Hoe blokkeren deze apparaten mobiele signalen? En is het eigenlijk legaal om ze te gebruiken?
De mechanica is eenvoudig. Een stoorzender overspoelt de ether met ruis op de specifieke frequentie die uw telefoon gebruikt om met de toren te praten. Het creëert een muur van statische elektriciteit. Uw signaal komt niet door. De oproep valt weg. De tekst mislukt.
Maar het is de legaliteit waar het rommelig wordt.
“Mobiele telefoons zijn in principe draagbare portofoons. En net als bij elke radio kan het signaal worden verstoord of geblokkeerd.”
We betreden een grijs gebied waarin technologie de regelgeving overtreft. Begrijpen hoe deze stoorzenders werken is slechts het halve werk. De andere helft weet waarom het gebruik ervan u aan de verkeerde kant van de wet zou kunnen brengen.
