Peking organiseerde de eerste humanoïde robotvoetbalfinale op de middelbare school. Het was geen simulatie. Echte metalen lichamen op gras.
Meestal zien deze gebeurtenissen er steriel en gecontroleerd uit. Maar deze bewoog. Twee teams mensachtigen staan tegenover elkaar. Proberen te scoren. Het zag er raar uit. Het zag er ook echt uit.
Je vraagt je misschien af of ze überhaupt wel rechtop kunnen blijven staan. Dat deden ze. De monteurs hielden stand onder de stress van de wedstrijd.
De videocirculatie bewijst dat het werkt. Of in ieder geval genoeg voor een middelbare schoolfinale. Dat is aanzienlijk.
Middelbare scholen bouwen nog geen ruimteschepen, maar wel benen. En voeten. En voldoende coördinatie om een spelletje te spelen.
Maakt het je ongemakkelijk? Misschien. Het zien van een machine die sporten nabootst die meestal gereserveerd zijn voor vlees en botten, steekt een beetje. Maar hier zijn ze.
Er waren geen slow motion-storingen nodig. Gewoon onbewerkte beelden.
Het signaleert een verschuiving in de snelheid van de robotica. Geen lineaire vooruitgang. Plotselinge sprongen. Eéndaagse wandellabs. Volgende maand sporten.
Wie wint volgend seizoen? De robots lijken deze keer sneller.
