Suno heeft een vreemde echokamer gecreëerd. Mensen luisteren niet meer naar de wereld. Ze luisteren alleen maar naar zichzelf.
Er circuleert een draad op het internet, of wat er nog van over is. Het begint met een verwarde vraag. “Luistert iemand gewoon naar zijn eigen suno-slop?” Het klinkt op het eerste gezicht zielig. Maar dan stromen de reacties binnen. De validatie is onmiddellijk. Zwaar.
“Ik luister zeker naar mijn eigen muziek. Waarom zou ik niet?”
De logica is kogelvrij, op zijn eigen verwrongen manier. Album na album met knallers. Oneindige uitvoer. Waarom zou je je druk maken over de problemen van anderen als je je eigen dopamine-dispenser hebt? Het is een besmettelijke verslaving. Eén gebruiker noemt het expliciet zo. Schuldig zoals ten laste gelegd. Een ander geeft toe dat ze dachten dat ze alleen waren. Dat zijn ze niet. Dat zijn ze nooit geweest.
De statistieken zijn onthutsend. Last.fm registreert 2.239 luisterbeurten in één jaar. Dat is geen afspeellijst. Dat is een levensstijl. Eén producer vermeldt dat hij honderden nummers heeft gemaakt. Ze hebben Spotify niet nodig. Ze beschikken over een bodemloze put aan inhoud die is gegenereerd door hun eigen snelle technische vaardigheden. Is dat talent? Misschien niet. Is het bevredigend? Absoluut.
Het algoritme beloont volume. Je drukt op enter. Er verschijnt een liedje. Het klinkt oké. Het klinkt van jou. Je klikte op replay. Dan druk je op de volgende. De lus wordt strakker. Spotify verdwijnt in het achtergrondgeluid van de geschiedenis. Vervangen door het gezoem van een lokale server of een cloud-GPU die melodie na melodie laat draaien.
Niemand zegt tegen deze gebruikers dat ze moeten stoppen. Sterker nog, de meesten juichen hen toe. Het is album na album. De frasering suggereert overvloed. Veel. Jij bent de producer, het publiek, het label. Je beheert de supply chain van idee tot oor. Er schuilt een vreemde kracht in dat isolement. Jij beheert jouw realiteit.
Maar betekent de muziek iets als ze binnen enkele seconden wordt geconsumeerd en weggegooid? Wanneer de toetredingsdrempel nul is, is de uitgangswaarde dan ook nul? Waarschijnlijk. Maakt dat uit? De verslaafden zeggen nee. Ze zeggen dat het goed voelt. Het voelt eindeloos.
“Ik gebruik Spotify bijna nooit meer.”
De reguliere platforms verliezen hun grip. Niet noodzakelijkerwijs op betere muziek. Maar dan op handige muziek. Persoonlijke muziek. Muziek die een prompt beantwoordt en verdwijnt wanneer de aandacht van de gebruiker naar de volgende prompt verschuift. Het is een gesloten lus van narcisme en gemak.
En het ding
