16 lipca 1999 r. mały samolot wleciał nosem do Oceanu Atlantyckiego u wybrzeży Martha’s Vineyard. Nie było eksplozji. Żadnej kuli ognia. Po prostu nagły koniec.
Na czele stał John F. Kennedy Jr. U jego boku były jego żona Carolyn Bessette Kennedy i jej siostra Lauren Bessette. Wszyscy trzej zginęli natychmiast.
Krajowa Rada Bezpieczeństwa Transportu (NTSB) opublikowała swoje ustalenia w 2000 r. Podsumowując, nie była to kwestia nieprawidłowego działania silnika. Nie było też żadnego błędu mechanicznego. Wszystko działo się w głowie pilota.
W raporcie wskazano utratę kontroli nad samolotem. Ale prawdziwy powód był znacznie bardziej subtelny. Dezorientacja przestrzenna.
Latanie nocą nad wodą to koszmar dla ludzkiego mózgu. Horyzont znika. Niebo łączy się z morzem. Kiedy pojawia się mgła, wskazówki wizualne znikają całkowicie. Kennedy nie mógł zrozumieć, która droga jest na górze. Nie mógł wyczuć, gdzie jest horyzont.
Ucho wewnętrzne go oszukiwało. Jego oczy nie widziały nic poza ciemnością.
Kiedy pilot traci w ten sposób poczucie kierunku, często nie zdaje sobie z tego sprawy, dopóki nie jest za późno. Potrafi odchylić skrzydła, nie zdając sobie z tego sprawy. Może obniżyć dziób samolotu, aby „wyrównać się”, podczas gdy w rzeczywistości nurkuje.
Kennedy schodził w dół. Mgła była gęsta. Ciemność była absolutna. Myślał, że leci prosto. Tak naprawdę płynął w stronę oceanu.
To nie tylko historia. To ostrzeżenie o tym, jak krucha jest ludzka percepcja we współczesnym lotnictwie. Nawet doświadczeni piloci mogą paść ofiarą tej samej pułapki, którą mózg zastawił na Johna F. Kennedy’ego Jr. Niebo nie tylko tej nocy ożyło. Ujawniło to wadę w sposobie, w jaki ufamy naszym uczuciom.
