Koop gewoon het spel. Ritme Heaven Groove. Ernstig. Ga het halen. Je zult het leuk vinden. Of je zult je in ieder geval niet vervelen.
Nintendo heeft de gewoonte om rare dingen uit de hoge hoed te toveren. WarioWare kwam twee keer op de Switch. Bizarre, hectische arcade-minigames die nergens op slaan. Maar Ritme Hemel? Die bleef weg van de hybride console. Nooit komen opdagen. Nu is het terug. En voor veertig dollar is het een koopje voor een Nintendo-product.
Als je graag op muziek tikt die weigert te stoppen met spelen in je hoofd, dan is dit het. Het plezier komt voort uit de vreemdheid. De schattige, schokkerige animaties. De J-pop-soundtrack die op de beste manier aanvoelt als een virus. Zet het volume hoger. Laat de draadloze hoofdtelefoon uitgeschakeld. Lage ping is hier koning.
Kijk. Ik heb altijd muziekritmespellen gespeeld. PaRappa, Frequentie, Patapon. Ze raakten anders. En Rhythm Heaven raakt precies op de plek waar mijn hersenen het willen opgeven, maar mijn vingers weigeren.
Het werkt ook omdat de Switch twee dingen heel goed doet. Aangemeerd. Ontkoppeld. Spelen in de bus. Geef de Joy-Cons rond de bank door voor een paar hectische rondjes met vrienden. Het past als gegoten om het apparaat.
De serie komt in uitbarstingen uit. Jaren uit elkaar. Altijd gebaseerd op korte uitbarstingen van songgestuurde gameplay. Het laatste item op 3DS was een puinhoop van oude dingen genaamd Megamix. Nooit op Switch. Zelfs niet op Switch Online. Dus hier is jouw kans. Kom langs of spring erin.
Qua structuur is hier niet veel nieuws. Dat is nogal triest. Nog steeds op scripts gebaseerde minigames met complexe gesyncopeerde beats. Knopcombo’s. Animaties die je proberen af te leiden, zodat je de boodschap mist. Tientallen nummers. Extra uitdagingsmodi. Enkele multiplayer-bits. Een goede mixbag. Het goede deel? Dit alles is vers. Nieuwe spullen.
Neem de parasols. Je laat ze tevoorschijn komen met schattige klodders. Er is een lopende band waar vingers ballen gooien. Een stel flirt met een alien via beat. Krabben gooien afval in gaten. De deuntjes blijven meteen in je hoofd hangen. Mijn zomersoundtrack is officieel op een goede manier verpest.
Mijn kinderen speelden deze op de Wii toen ze kleiner waren. Ze hielden van hen. Nu zijn ze blij dat het terug is. Ik ben ook blij. Moeilijk om mezelf ervan te weerhouden er ondanks de regels doorheen te haasten.
Ik wilde echter meer. Ik wilde dat de definitie van het spel zich uitbreidde. Er is een modus genaamd BeatSpell. RPG-achtige gevechten veroorzaakt door ritme. Leuk genoeg. Maar in een wereld vol indie-experimenten die de grenzen van ritmegames verleggen – weet je nog Crypt of the Necrodancer? – voelde Nintendo zich hier veilig. Conservatief bijna.
Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet erg.
“Ik ben dankbaar. Ik zou zelfs genoegen nemen met een heruitgave van Elite Beat Agents.”
Het is verslavend. Meditatief zelfs. Precies goed voor mijn comfortzone. Draait op de originele Switch. Draait op de nieuwe Switch 2. Alleen al die compatibiliteit wordt zeldzaam voor first party-titels. Het is belachelijk genoeg om leuk te zijn voor het hele huis, maar tam genoeg om niemand te beledigen.
We hebben uren samen gespeeld. Er werd gelachen om de krabben. Gesynchroniseerd of spectaculair mislukt. Het is raar. Het werkt. Wie heeft er nou innovatie nodig als je toch een perfecte timing hebt.
