Het Imperium van de Mens doet niet aan verlossing. Er zijn geen redders in Warhammer 40k. Gewoon genetisch gemanipuleerde moordenaars en fanatieke fanatici die een oorlog voeren die ze waarschijnlijk toch zullen verliezen. Planeten branden. Lichamen stapelen zich op. Er verandert niets.
Die stilstand voelt vertrouwd. Auroch Digital’s nieuwste build van Boltgun 2 lijkt veel op het origineel. Dezelfde vijanden. Hetzelfde bloed. Dezelfde grimmige wanhoop. Tijdens de perspreview zeiden de ontwikkelaars dat ze zich erop concentreerden om wat mensen leuk vonden aan de eerste game, deze “groter en beter” te maken.
Ik heb de niveaus gespeeld. Ze zijn gladder. Het vuurgevecht komt hard aan. Maar transformeren deze nieuwe functies (nieuw karakter, gevarieerde kaarten) de ervaring daadwerkelijk? Niet echt. Ik ben blij genoeg om het te spelen. Maar innovatie staat hier niet op het menu.
Зміст
Demonen met persoonlijkheid
Als je gewoon dingen wilt opblazen, dan is dit jouw spel. Het levert.
Maar kijk eens dichterbij. De vijandelijke selectie is nu rijker. In de eerste game vocht je vooral tegen de volgers van Tzeentch. Hier woeden de Khorne-sekteleden tegen je. De creaties van Nurgle broeden. Poxwalkers regenereren nadat je ze doodschiet. Khorne-berserkers gaan sneller als ze bijna worden gedood. Demonen bestijgen zelfs paarden voor gevechten.
Deze kleine mechanische haken zorgen ervoor dat de wereld reactief aanvoelt. Je kunt niet zomaar knopen doorhakken. Je moet je aanpassen.
Het voegt diepte toe aan de formule.
Ruimte is een probleem
De niveaus zijn mooi. Verschillend. Het eerste spel bestond voornamelijk uit grijze stenen kathedralen en rode smederijen. Deze heeft gletsjers en oerwouden.
Maar openheid doet de spanning pijn.
Boltgun werkte omdat het strak zat. Gangen maakten je krap. Vijanden hebben je in het nauw gedreven. Je moest nadenken. In Boltgun 2 bracht ik veel tijd door op open plekken. Brede velden. Bruggen.
Ik kon vijanden van kilometers afstand zien. Ik heb ze vermoord voordat ze mij opmerkten.
Open lucht maakt kogels gemakkelijk te ontwijken.
Het voelt niet meer als een boomershooter. Het begint te voelen als Serious Sam. De claustrofobie die de eerste game eng maakte, is verdwenen. Ik wachtte tot een niveau me in de val zou lokken. Ik heb een baasgevecht tegen pokkenlopers die een landingszone blokkeren. Dat werkte. Maar het grootste deel van de tijd? Ik liep gewoon door de sneeuw.
Twee karakters. Hetzelfde spel.
Het belangrijkste kenmerk: je kunt spelen als Sister of Battle genaamd Nyra Veyrath.
Vroeger was je gewoon Malum Caedo. Een ultramarijn ruimtemarinier.
Het idee heeft mij verkocht.
Caedo moet langzaam en tankachtig zijn. Veyrath moet snel en kwetsbaar zijn. Het beloofde een opsplitsing in Doom -stijl in gameplay-stijlen. Doom Eternal versus De donkere Middeleeuwen.
De uitvoering is hol.
Hun unieke wapens hebben verschillende vormen, maar vervullen identieke rollen.
Caedo heeft de grote schiethamer. Veyrath heeft een zwaar schietpistool dat meer schade aanricht, maar regelmatig moet worden herladen. Caedo heeft een jachtgeweer voor dichtbij publiek. Veyrath gebruikt een kruisboog. Zelfde baan.
Verschillende huiden.
Hetzelfde pistool.
De dash-vaardigheden en passieve statistieken bestaan. Ze zijn belangrijk. Maar niet genoeg om de manier waarop ik speel te veranderen. Ik stond stil en schoot. Of ik Caedo of Veyrath was, deed er niet toe. Een gemiste kans? Ja.
Betere hulpmiddelen. Dezelfde stichting
Dit wil niet zeggen dat het spel kapot is.
Het staat vast.
Auroch pakte de ergste zonden van het origineel aan.
Wapens voelen weer sterk aan. Geen kogelsponzen meer. Melee-aanvallen met kettingwoorden waren vroeger zelfmoord. Nu werken ze.
Jachtgeweren? Ze doen daadwerkelijk iets.
Niveauontwerpnavigatie? Minder verwarrend.
Het spel verloopt soepel. Het ziet er geweldig uit. Het voldoet.
Maar brengt het het genre vooruit? Nee. Het is een gepolijste versie van een gevestigde formule. Niet zoals Ultrakill. Niet zoals Selaco.
Maakt het uit?
Waarschijnlijk niet. De demonen sterven luid. De schelpen klikken. Je voelt je als een tank. Dat gevoel is nog steeds goed.
Als je in 2026 nog een FPS met een hoog octaangehalte wilt, is Boltgun 2 misschien wel een van de veiligste weddenschappen die beschikbaar zijn. Verwacht alleen niet dat de regels voor engagement zullen veranderen. Dat doen ze nooit in dit sterrenstelsel.
